Hayat yokuş yukarı tırmanmaktır...

Evet bugün yolda yürürken bir den beynimde yankılandı."Hayat yokuş yukarı tırmanmaktır."Ancak ben bugüne kadar her anını yaşadığım ömrüm de,,, yarıya kadar çıkar , tepeyi görür tam keyifle şurda bir kahve molası vereyim nasılsa az kaldı derken, sonra bir taşa takılır yuvarlanarak aşağı dönerim.Bu hep böyle oldu.Hayat ummadığım anlar da beni tepetaklak etti .İnatçımıyım neyim bilmem ,üstümü silkeler gülümser yine başlarım tırmanmaya ...Biraz hayatla dalga geçiyorum galiba onun benle geçtiği gibi!!!Eğleniyoruz birlikte, gülecek bir neden herzaman bulurum en çok da kendime gülerim ...Benim için hayat böyle birşeydir.Annem beni küçükken kundağımla o meşhur pirinç karyoladan aşağı düşürmüş .Ben de sepet gibi orda vızıldamışım inatla sesimi duyurana kadar sonra bayağı ağır olan uykusundan uyanıp geri almış beni yerden hep bunu anlatır ama birşey olmadı ki der... Anne ya nasıl olmamış ben kesin kafamı çarpımışım işte doğuştan " kafam iyi" :)))